خانه / مجله تندرستی و تغذیه / درمان اختلالات کودکان و راه های مقابله با آن

درمان اختلالات کودکان و راه های مقابله با آن

در مورد اختلالات کودکان چه می دانید؟ اختلالات روانی در کودکان بسیار شایع است که تقریباً در یک چهارم این گروه سنی در هر سال مشخص رخ می دهد. شایع ترین اختلالات روانی کودکان اختلالات اضطرابی، افسردگی و اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) است. اگرچه كمتر شایع است، اما اختلالات رشدی و اختلالات روانی در كودكان می تواند تأثیر مادام العمر بر كودك و خانواده وی داشته باشد. همانطور که در هر گروه سنی وجود دارد، هیچ علتی برای اختلالات کودکان وجود ندارد. در این مقاله از بخش سلامت کودک و روانشناسی دکتر سلام به بررسی اختلالات کودکان مانند اختلالات اضطرابی، پرخاشگری، بیش فعالی، نافرمانی می پردازیم.

اختلالات کودکان

اختلالات کودکان ( اختلالات اضطرابی، پرخاشگری، بیش فعالی، نافرمانی)

علاوه بر علائم خاص هر یک از اختلالات روانی، کودکان مبتلا به بیماری روانی می توانند علائمی از نظر سن و وضعیت رشد خود را به نمایش بگذارند.  تعیین تشخیص اختلالات کودکان معمولاً مستلزم ترکیب ارزیابی های جامع پزشکی، رشد و نمو است.  انواع مختلفی از درمانها برای مدیریت اختلالات کودکان وجود دارد، از جمله چندین داروی مؤثر، مداخلات آموزشی یا شغلی و همچنین اشکال خاص روان درمانی.

کودکانی که مشکلات بهداشت روان دارند می توانند پیشرفت تحصیلی کمتری داشته باشند، درگیری بیشتر با سیستم دادرسی کیفری و مکان های پایدار کمتری در سیستم رفاه کودک نسبت به همسالان خود داشته باشند.

تلاش برای پیشگیری از  اختلالات کودکان تمایل دارد که عوامل خطر خاص و غیر خاص را مورد بررسی قرار دهد، عوامل محافظت کننده را تقویت کرده و از رویکردی استفاده کند که برای سطح رشد کودک مناسب باشد.

تحقیقات در مورد  اختلالات کودکان به تعدادی از موضوعات متمرکز شده است، از جمله افزایش درک چگونگی بروز این بیماری ها، عوامل خطر، مؤثرترین روش های درمانی و چگونگی بهبود دسترسی کودکان به آن روش های درمانی.

شایع ترین انواع  اختلالات کودکان کدام است؟

اختلالات روانی در کودکان کاملاً شایع و گاهی شدید است. در حدود یک چهارم كودكان و نوجوانان در هر سال معین یك نوع اختلال روانی را تجربه می كنند، یك سوم در بعضی از مواقع زندگی. شایع ترین نوع اختلالات روانی اختلالات اضطرابی است، مانند اختلال اضطراب عمومی (که قبلاً به آن اختلال بیش از حد کودکی گفته می شد) یا اختلال اضطراب جدایی است.

انواع دیگر بیماریهای روانی در دوران کودکی شامل اختلالات رفتاری مانند اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD)، اختلالات خلقی مانند افسردگی و اختلالات مصرف مواد مانند اختلالات مصرف الکل است. آمارها نشان می دهد که این اختلالات نسبتاً شایع هستند. ADHD ٪ -۱۰۸٪ از کودکان در سن مدرسه را تحت تأثیر قرار می دهد.

افسردگی با سرعت حدود ۲٪ در دوران کودکی و از ۴٪ -۷٪ در دوران نوجوانی رخ می دهد و تا زمان رسیدن به بزرگسالی تا حدود ۲۰٪ از نوجوانان را تحت تأثیر قرار می دهد. در نوجوانان بیشتر از کودکان خردسال، اعتیاد، اختلال در خوردن غذا، اختلال دو قطبی و بروز زودرس اسکیزوفرنی در اوایل تولد بروز می کند.

اگرچه به طور معمول اتفاق نمی افتد، ناتوانی های رشدی مانند اختلالات طیف اوتیسم می توانند تأثیر قابل ملاحظه ای بر زندگی کودک و خانواده او داشته باشند. اختلال طیف اوتیسم نوعی اختلال رشد است که با اختلال در پیشرفت در ارتباطات، تعامل اجتماعی و رفتار ایجاد می شود. آمار مربوط به اختلالات طیف اوتیسم شامل این است که از هر ۵۹ کودک یک نفر را مبتلا می کند، که نسبت به سال های ۲۰۱۶-۲۰۱۸ ۱۵٪ افزایش داشته است.

اختلالات کودکان

علائم و نشانه های اختلالات کودکان چیست؟

کودکان مبتلا به بیماری روانی ممکن است علائم کلاسیک اختلال خاص خود را تجربه کنند اما ممکن است علائم دیگری از جمله موارد زیر را نشان دهد:

  • عملکرد ضعیف مدرسه
  • کسالت مداوم
  • شکایت مکرر از علائم جسمی، مانند سردرد
  • خواب و یا مشکلات اشتهایی مانند خوابیدن بیش از حد یا خیلی زیاد، کابوس ، یا بی خواب
  • رفتارهایی که به سنین جوانی بازمی گردند (سرکوب کننده)
  • رفتارهای غیر سازگار یا پرخاشگرانه
  • رفتارهای خطرساز بیشتر و یا اینکه نگرانی کمتری نسبت به ایمنی خود دارند
  • نمونه هایی از رفتارهای خطرساز شامل دویدن به خیابان، صعود بیش از حد زیاد، درگیری درگیری جسمی یا بازی با وسایل ناایمن است

علل و عوامل خطر اختلالات کودکان چیست؟

همانطور که بیشتر اختلالات سلامت روان در هر سنی اتفاق می افتد، چنین اختلالات در کودکان یک دلیل قطعی ندارد. در عوض، افراد مبتلا به این بیماری ها دارای تعدادی از عوامل خطرزای بیولوژیکی، روانشناختی و محیطی هستند که به پیشرفت آنها کمک می کند. از نظر بیولوژیکی، بیماریهای روانی با سطح غیر طبیعی انتقال دهنده های عصبی مانند سروتونین یا دوپامین در مغز همراه هستند، کاهش اندازه برخی از مناطق مغز و همچنین افزایش فعالیت در سایر مناطق مغز. پزشکان به احتمال بیشتری دختران مبتلا به اختلالات خلقی مانند افسردگی و اضطراب را در مقایسه با پسران تشخیص می دهند، در حالی که اختلالات مانند اختلال بیش فعالی کمبود توجه و اختلالات طیف اوتیسم بیشتر در پسران قرار می گیرد.

تفاوت های جنسیتی در بیماری های روانی، از جمله موارد دیگر، ترکیبی از تفاوتهای بیولوژیکی مبتنی بر جنسیت و همچنین تفاوت در نحوه ترغیب دختران به تفسیر محیط خود و پاسخ دادن به آن در مقایسه با پسران است.

تصور می شود حداقل تا حدودی ژنتیک در این واقعیت وجود داشته باشد که کودکان و نوجوانان دارای والد بیمار روانی تا چهار برابر بیشتر از اینها احتمال ابتلا به چنین بیماری را دارند. نوجوانانی که به یک اختلال روانی مبتلا می شوند نیز مستعد ابتلا به چالش های بیولوژیکی دیگری مانند وزن کم هنگام تولد، مشکل در خوابیدن و داشتن مادر کوچکتر از ۱۸ سال در بدو تولد هستند.

عوامل خطر روانی برای  اختلالات کودکان شامل اعتماد به نفس پایین، ضعف بدنی، تمایل به خودمختاری بودن و احساس ناتوانی در مواجهه با حوادث منفی است. اختلالات روانی نوجوانان تا حدودی با استرس تغییرات بدن از جمله نوسانات هورمون های بلوغ و همچنین بی احتیاطی نوجوانان به سمت افزایش استقلال و با تغییر در روابط آنها با والدین، ​​همسالان و دیگران همراه است.

نوجوانانی که از اختلال سلوک، اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD)، اضطراب بالینی، یا مشکلات شناختی و یادگیری و همچنین مشکلات مربوط به دیگران رنج می برند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به یک اختلال روانی هستند.

بیماری روانی کودکی ممکن است واکنشی در برابر فشارهای محیطی باشد، از جمله ضربه هایی مانند قربانی سوء استفاده کلامی، جسمی یا جنسی، فوت یک دوست عزیز، مشکلات مدرسه یا قربانی زورگویی یا فشار همسالان. نوجوانان همجنسگرا در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اختلالات روانی مانند افسردگی قرار دارند که تصور می شود به دلیل زورگویی توسط همسالان و عدم پذیرش احتمالی اعضای خانواده است. کودکان در خانواده های نظامی نیز در معرض خطر ابتلا به افسردگی هستند.

عوامل خطرناک محیط زیستی فوق الذکر تمایل دارند افراد را در معرض بیماری روانی کودک قرار دهند. سایر عوامل خطر تمایل دارند افراد را در ابتلا به اختلال روانی در هر سنی مستعد کند. این عوامل خطر غیر خاص شامل سابقه فقر، قرار گرفتن در معرض خشونت، داشتن یک گروه همسالان ضد اجتماعی یا منزوی بودن در اجتماع، سوء استفاده از قربانی کردن، تعارض والدین، ​​و انحلال خانواده است. کودکانی که فعالیت بدنی کمی دارند، عملکرد تحصیلی ضعیفی دارند یا رابطه خود را از دست می دهند، در معرض خطر ابتلا به بیماری روانی نیز هستند.

اختلالات کودکان

متخصصان مراقبت های بهداشتی چگونه اختلالات کودکان را تشخیص می دهند؟

بسیاری از متخصصان مراقبت های بهداشتی ممکن است در تشخیص اختلالات کودکان، از جمله روانپزشکان دارای مجوز بهداشت روان، پزشکان متخصص اطفال یا سایر ارائه دهندگان مراقبت های اولیه، پزشکان اورژانس، روانپزشکان، روانشناسان، پرستاران روانپزشکی، دستیاران پزشک و مددکاران اجتماعی کمک کنند. به نظر می رسد یکی از این متخصصان مصاحبه پزشکی و معاینه جسمی گسترده ای انجام دهد یا کودک را برای انجام این ارزیابی ها به عنوان بخشی از تشخیص این بیماری ارجاع دهد.

بیماری های روانی دوران کودکی ممکن است با تعدادی از شرایط پزشکی دیگر همراه باشد یا می تواند یک عارضه جانبی از داروهای مختلف باشد. به همین دلیل، متخصصان مراقبت های بهداشتی آزمایش های معمول آزمایشگاهی را در طول ارزیابی اولیه انجام می دهند تا علل دیگر علائم را رد کنند.

گاهی اوقات ممکن است لازم باشد که یک مطالعه اشعه ایکس، اسکن یا سایر تصویربرداری ها انجام شود. به عنوان بخشی از این معاینه، ارائه دهنده خدمات بهداشتی ممکن است از کودک و والدینش یکسری سؤالات از یک پرسشنامه استاندارد یا خودآزمایی بخواهد تا به ارزیابی بیشتر علائم کمک کند. استفاده از ابزارهای غربالگری از اهمیت ویژه ای در تشخیص علائم اولیه بیماری روانی در نوزادان و کودکان نوپا برخوردار است.

درمان اختلالات کودکان چگونه است؟

انواع مختلفی از درمانها برای مدیریت بیماریهای روانی در کودکان وجود دارد، از جمله مداخلات آموزشی یا شغلی، اشکال خاص روان درمانی و چندین داروی مؤثر. از نظر داروها، داروهای کلاسهای خاص دارویی بیماری روانی دوران کودکی را درمان می کنند. مثالها شامل کلاسهای تحریک کننده و غیر تحریک کننده داروها برای درمان اختلال کم توجهی بیش فعالی، داروهای سروتونرژیک برای درمان افسردگی و اضطراب و داروهای عصبی برای مدیریت نوسانات شدید خلقی، اضطراب، پرخاشگری یا در معالجه اسکیزوفرنی در دوران کودکی است.

برای افرادی که ممکن است در مورد چگونگی مدیریت علائم بیماری روانی در کودکی با استفاده از درمان بدون داروهای تجویز شده مشکوک باشند، اغلب از روان درمانی استفاده می شود. در حالی که مداخلات مانند محدود کردن قرار گرفتن در معرض مواد افزودنی غذایی، مواد نگهدارنده و قندهای فرآوری شده برای برخی از مبتلایان به بیماری مانند ADHD مفید است، شواهد تحقیق هنوز هم برای بسیاری از پزشکان محدود به نظر می رسد که مداخلات غذایی را توصیه می کنند. همچنین، قرار دادن چنین محدودیت هایی در مورد عادات غذایی کودک یا نوجوان می تواند در بهترین حالت دشوار و بحث برانگیز باشد، در بدترین حالت تقریبا غیرممکن است.

اختلالات کودکان

روان درمانی و نقش آن در اختلالات کودکان

روان درمانی (“گفتاردرمانی”) نوعی مشاوره در زمینه سلامت روان است که شامل کار با یک درمانگر آموزش دیده برای یافتن راههای حل مشکلات و مقابله با اختلالات عاطفی کودک است. این می تواند یک مداخله قدرتمند باشد، حتی باعث ایجاد تغییرات بیوشیمیایی مثبت در مغز می شود.

دو رویکرد اصلی بیماری های روانی دوران کودکی، روان درمانی بین فردی و درمان شناختی رفتاری را درمان می کند. به طور کلی، این روشهای درمانی چندین هفته تا ماهها طول می کشد. هرکدام هدفی برای کاهش علائم دارند. روان درمانی شدیدتر ممکن است برای دوره های طولانی تر هنگام درمان بیماری روانی بسیار شدید مورد نیاز باشد.

مؤلفه های رفتاری، آموزشی / حرفه ای و روان درمانی در مورد بیماری های روانی کودکی معمولاً حداقل به اندازه درمان دارویی اهمیت دارند. مقابله با چالش های ویژه ای که کودکان روانی در آن حضور دارند، صبر، درک و تعادل ساختار و انعطاف پذیری را می طلبد. یک نوع روان درمانی که در درمان کودکان دارای بیماری روانی به کار می رود، درمان شناختی رفتاری (CBT) است.

این فرم درمانی به دنبال کمک به افراد دارای انواع مختلف اختلالات روانپزشکی در شناسایی و کاهش افکار و رفتارهای غیرعقلانی است که موجب تقویت رفتارهای ناسازگار می شود. متخصصان مراقبت های بهداشتی این روش درمانی را بصورت جداگانه یا در گروه درمانی انجام می دهند. CBT که به دنبال کمک به بیمار مبتلا به بسیاری از بیماری های روحی در کودک است، ممکن است تمایل کودک افسرده یا مضطرب را به توجه بیش از حد به تهدیدات احتمالی کاهش دهد، در حالی که به کودک مبتلا به ADHD کمک می کند تا توجه خود را به طور مناسب جلب کند.


بیشتر بدانید: بازی درمانی با رویکردهای مختلف + آموزش تکنیک های آن


تکنیک های رفتاری که ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی اغلب از آنها برای کاهش علائم در کودکانی که دارای اختلالات رفتاری مانند ADHD، اختلال مخالف یا اختلال در رفتار هستند یا برای کمک به کودکان مبتلا به اختلالات اضطرابی مانند اختلال اضطراب جدایی یا اختلال وسواس فکری استفاده می کنند، والدین، ​​معلم و سایر بزرگسالان را درگیر می کند.

متصدیان درباره شرایط پیرامون رفتارهای مثبت و منفی و چگونگی تشویق و دلسردی هر یک از رفتارها درک می کنند. به طور خاص، یادگیری اینکه چرا، چه موقع، و در کجای رفتارهای خاص اتفاق می افتد، می تواند خیلی طولانی به سمت درک چگونگی تشویق رفتار دوباره در صورت مثبت یا از بین بردن آن در صورت منفی بودن، ادامه یابد.

آگاهی از چگونگی واکنش دیگران به ادامه یا عدم ادامه ی رفتار، كمك می كند تا به كودك مبتلا به اختلال رفتاری كمك كنیم تا رفتارهای خود را مثبت تر نشان دهد. همچنین، تهیه یک کارنامه منصفانه، معنادار، به موقع و مؤثر از راههای تشویق رفتارهای مثبت و ایجاد پیامد برای رفتارهای منفی، مؤلفه اصلی هر برنامه مدیریت رفتار و در نتیجه در والدین فرزندان دارای اختلالات رفتاری است.

غالباً، ترکیبی از مداخلات دارویی و غیر مداخله ای در کمک به کودک مبتلا به یک بیماری روانی نتایج خوبی می دهد. بسته به نوع بیماری، مدت زمانی که قبل از شروع درمان وجود داشته باشد و همچنین روند درمانی که مناسب ترین آن تلقی می شود، بهبود ممکن است در یک دوره نسبتاً کوتاه، از دو تا سه هفته تا چند ماه مشاهده شود.

بنابراین، درمان مناسب برای بیماری روانی می تواند علائم را تسکین دهد یا حداقل شدت و فراوانی آنها را کاهش دهد، و به بسیاری از کودکان تسکین قابل توجهی می بخشد. همچنین مواردی وجود دارد که خانواده های کودکان دارای بیماری روانی می توانند برای اثربخشی بهتر درمان کمک کنند. نکاتی برای مدیریت علائم اکثر مشکلات بهداشت روان در کودک شامل خواب کافی، داشتن رژیم غذایی سالم و ورزش کافی و همچنین داشتن حمایت و تشویق والدین و معلمان است.

اگر علائم نشان دهد كه كودك شما از بیماری روانی رنج می برد، متخصص مراقبت های بهداشتی احتمالاً به شدت توصیه می كند كه این درمان را انجام دهد. درمان ممکن است شامل رسیدگی به شرایط پزشکی باشد که باعث علائم روانپزشکی می شود یا باعث وخیم تر شدن می شود. به عنوان مثال، فردی که افسرده است و میزان هورمون تیروئید کمی دارد، ممکن است جایگزین هورمون با لووتیروکسین شود (Synthroid ، Levoxyl).

افراد ممکن است دریابند که کودک پرتحرک، مضطرب نسبت به یک دارو واکنش نشان می دهد. سایر مؤلفه های درمان ممکن است درمان حمایتی باشد، مانند تغییر در شیوه زندگی و رفتار، روان درمانی، و ممکن است شامل داروهایی برای بیماری روانی متوسط ​​تا شدید باشد. اگر علائم به اندازه کافی شدید باشد که درمان با دارو را تضمین کند، علائم تمایل به بهبود سریعتر و طولانی تر با درمان دارویی و روان درمانی دارند.

اختلالات کودکان

درمان بین فردی (IPT):

این به کاهش علائم اختلالات خلقی مانند اضطراب و افسردگی کمک می کند و به فرد مبتلا کمک می کند مهارت های مؤثرتری برای مقابله با روابط داشته باشند. IPT برای دستیابی به این اهداف از دو استراتژی استفاده می کند:

اولین آموزش کودک و خانواده در مورد ماهیت بیماری آنها است. این درمانگر تأکید می کند که افسردگی یک بیماری شایع است و بیشتر افراد می توانند انتظار داشته باشند که با درمان بهتر می شوند.

مورد دوم تعریف مشکلات (مانند اندوه غیر طبیعی، درگیری های بین فردی یا اضطراب قابل توجه هنگام ملاقات با افراد جدید) است. پس از تعریف مشکلات، درمانگر قادر به کمک به تعیین اهداف واقع بینانه برای رفع این مشکلات و همکاری با کودک و خانواده خود با استفاده از تکنیک های مختلف درمانی برای رسیدن به این اهداف است.

درمان شناختی رفتاری (CBT):

این به اثبات رسیده است که بخشی از درمان بیماری روانی کودکان است. این رویکرد به کاهش افسردگی، اضطراب و برخی از مشکلات رفتاری کمک می کند و احتمال اینکه علائم با بازگشت کودک به شما کمک کند کودک بتواند شیوه تفکر خود را تغییر دهد و یا در غیر این صورت به بعضی موارد واکنش نشان دهد، کاهش یابد. در CBT، درمانگر برای تحقق این اهداف از سه روش استفاده می کند:

 مؤلفه didactic:

این مرحله به ایجاد انتظارات مثبت برای درمان و ارتقاء همکاری کودک با فرایند درمان کمک می کند. مؤلفه شناختی: این به شناسایی افکار و فرضیات تأثیرگذار بر رفتارهای کودک کمک می کند، به ویژه مواردی که فرد را مستعد ابتلا به علائم عاطفی یا رفتاری می کند.

 مؤلفه رفتاری:

این روش از تکنیک های اصلاح رفتار استفاده می کند تا به کودک استراتژی های مؤثرتری را برای مقابله با مشکلات آموزش دهد.

بیشتر پزشکان حداقل شش ماه درمان بیماری روانی را ادامه می دهند. معالجه كودكان مبتلا به بيماري رواني مي تواند تأثير مثبتي در عملکرد كودك با همسالان، خانواده و مدرسه داشته باشد. بدون درمان، علائم بسیار طولانی تر می شوند و ممکن است هرگز بهتر نشوند. در واقع، آنها ممکن است بدتر شوند. با درمان، احتمال بهبودی بسیار افزایش می یابد.

اختلالات کودکان

داروها

نوع اصلی داروهای ضد افسردگی و ضد اضطراب که برای کودکان تجویز می شود، مهارکننده های انتخابی بازگشت مجدد سروتونین (SSRI) هستند. داروهای SSRI بر روی سطح سروتونین در مغز تأثیر می گذارد. برای بسیاری از پزشکان تجویز شده، این داروها به دلیل سطح بالای اثربخشی و ایمنی عمومی این گروه از داروها انتخاب اول هستند. نمونه هایی از داروها در این مقاله که برای استفاده در کودکان تأیید شده است، در اینجا آورده شده است. نام عمومی ابتدا با نام تجاری موجود در پرانتز است.

داروهای موجود برای اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) می توانند اثرات کمی متفاوت از فرد به فردی دیگر داشته باشند، و در حال حاضر هیچ راهی وجود ندارد که بتواند بهترین عملکرد را داشته باشد. داروهایی که برای کار با ADHD تجویز می شوند با بهبود عدم تعادل مواد شیمیایی عصبی که تصور می شود در ADHD نقش دارند. برخی از داروهای معمول تجویز شده شامل موارد زیر هستند:

 محرک

  • متیل فنیدات (Ritalin ، Concerta ، Metadate ، وصله Daytrana
  • دگز متیل فنیدید (فوکلین)
  • آمفتامین (مایع دیاناول ؛ Evekeo)
  • دکستروآفتامین یا قبل از دکستروآفتامین (Adderall ، Dexedrine ، Dextrostat ، Vyvanse)

 غیر تحریک کننده

  • Atomoxetine (Strattera)
  • گوانفاسین (Tenex یا Intuniv)
  • کلونیدین (منجنیق یا کاپوای)

درمان اختلال دو قطبی با داروها، دو جنبه را برطرف می کند: تسکین علائم موجود در شیدایی یا افسردگی و جلوگیری از بازگشت علائم. داروهایی که تصور می شود در درمان علائم شایع و مخلوط مؤثر بوده و مورد تأیید سازمان غذا و داروی (FDA) برای استفاده در کودکان (در کودکان ۱۰ ساله و بالاتر) قرار دارند.

  • ریسپریدون (Risperdal)
  • آریپیپرازول (Abilify)
  • کوتیاپین (سرووکل)

برای درمان تحریک پذیری در افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، Risperdal در کودکان ۵ ساله و بالاتر از FDA تأیید شده است، در حالی که Abilify در کودکان ۶ سال و بالاتر تأیید شده است.

اختلالات کودکان

پیش آگهی اختلالات کودکان چیست؟

كودكان و جوانان با مشكلات بهداشت روان در معرض خطر ابتلا به تحصيلات كمتر، درگيري بيشتر با دستگاه عدالت كيفري و كمتر قرار گرفتن در محل رفاه كودكان نسبت به همسالان خود قرار دارند. كودكان و جوانان با مشكلات بهداشت روان احتمالاً در مدرسه با مشكلات روبرو هستند.

جوانان در دبیرستان با مشکلات بهداشت روانی بیشتر احتمال دارد که مدرسه را ترک کنند. در صورت معالجه، كودكان و جوانان با مشكلات بهداشت روان در خانه، در مدارس و در جوامعشان بهتر رفت و آمد دارند.کودکانی که اختلالات اضطرابی بیشتری دارند در بزرگسالی در معرض خطر بیشتری برای اضطراب، افسردگی و اختلالات سوء مصرف مواد هستند. آنها تمایل به دستیابی کمتر دانشگاهی دارند و بیشتر درگیر رفتارهای والدین زود هنگام و خودکشی می شوند.

افسردگی می تواند کاملاً مزمن باشد، به این دلیل که ۸۵٪ افرادی که یک قسمت از این بیماری را تجربه می کنند، طی ۱۵ سال از اولین قسمت، یک مورد دیگر را تجربه می کنند. کمی بیش از ۵۰٪ از نوجوانان که بخشی از مطالعات پژوهشی در مورد درمان افسردگی هستند، بهبودی چشمگیری می گیرند. بیش از ۸٪ از نوجوانان از افسردگی رنج می برند که یک سال یا بیشتر طول می کشد.

افسردگی عامل اصلی ناتوانی در ایالات متحده در افراد بالای ۵ سال است. این بیماری یکی از دلایل اصلی اختلالات سلامتی (مرگ و میر) است. مطمئناً، بدترین نتیجه احتمالی افسردگی، خودکشی سومین علت اصلی مرگ و میر در نوجوانان است.

تصور می شود حدود نیمی از کودکانی که اختلال کمبود توجه بیش فعالی دارند (ADHD) همچنان در بزرگسالی علائم قابل توجهی از این اختلال دارند. از بین این افراد، تقریباً نیمی از آنها نسبت به کودکان مانند بیش فعالی آشکارتر نشان می دهند.

مبتلایان به این اختلال در معرض خطر بیشتری برای دستیابی به تحصیلات پایین تر از جمله کودکان، از دست دادن شغل و رابطه و همچنین تجربه تصادفات بیشتر اتومبیل و مصرف مواد مخدر در نوجوانان و بزرگسالان به ویژه در صورت عدم درمان هستند.

در حالی که پیش آگهی برای اختلال دوقطبی نشان می دهد که افراد مبتلا به این اختلال می توانند انتظار داشته باشند قسمتهایی از نوعی مشکل خلقی را تا ۶۰٪ از زمان تجربه کنند، درمان جامع می تواند آن قسمتها را مدیریت کند. تعدادی از عوارض بالقوه اختلال دو قطبی وجود دارد، به ویژه اگر بدون درمان بماند.

سایر مشکلات بهداشت روان، از جمله سوء مصرف مواد و اعتیاد، ممکن است این بیماری را به وجود آورد. خطر خودکشی ۶۰ برابر بیشتر برای افراد مبتلا به اختلال دوقطبی است. اختلال دو قطبی پنجمین علت اصلی ناتوانی و نهمین علت اصلی سالهای از دست رفته در مرگ و ناتوانی در سراسر جهان است.

اختلالات کودکان

آیا می توان از بروز  اختلالات کودکان جلوگیری کرد؟

سعی در پیشگیری از  اختلالات کودکان به عوامل خطرزا خاص و غیر اختصاصی، تقویت عوامل محافظت کننده و استفاده از رویکردی مناسب برای سن و سطح رشد کودک می انجامد. چنین برنامه هایی اغلب از رویکردهای شناختی رفتاری و یا بین فردی و همچنین راهکارهای پیشگیری مبتنی بر خانواده استفاده می کنند زیرا تحقیقات نشان می دهد که این مداخلات بیشترین کمک را دارند.

وارونگی بیشتر عوامل خطر، عوامل محافظت کننده در بیماری روانی کودک شامل جلوگیری از قرار گرفتن در معرض خشونت در جامعه، درگیری بزرگسالان حامی، روابط قوی خانوادگی و همسالان، مهارت های مقابله سالم و تنظیم عاطفی است.

کودکان و نوجوانان یک والد بیمار روانی، در شرایطی که کودک قادر به تمرکز روی وظایف متناسب با سن در زندگی و روابط خود باشد، و همچنین قادر به درک بیماری والدین خود، تمایل به مقاومت بیشتری نشان می دهد. در مورد والدین بیمار روانی، به نظر می رسد فرزندانشان از ابتلا به یک بیماری روانی محافظت می کنند وقتی والدین بتوانند تعهد خود را نسبت به فرزندپروری و روابط سالم نشان دهند.

آخرین تحقیق درباره اختلالات کودکان چیست؟

به دلیل عدم درک تاریخی از این موضوع، تحقیقات در مورد اختلالات کودکان در جبهه های مختلف رخ می دهد. در تلاش برای درک اینکه چند بار بیماریهای روحی در کودکان اتفاق می افتد، تحقیقات زیادی روی دستیابی به آن هدف انجام می شود.

شناخت بیشتر در مورد عوامل محافظتی در برابر بیماری های روانی مورد بررسی قرار می گیرد. راه های بهبود دسترسی کودکان به درمان موضوع دیگری است که مورد توجه تحقیقات قابل توجهی است.

مشکلات یا رفتار در کودکان

کودکان گاهی اوقات استدلال می کنند، پرخاشگرانه هستند یا نسبت به بزرگسالان عصبانی یا مطیع عمل می کنند. اختلال رفتاری ممکن است در شرایطی تشخیص داده شود که این رفتارهای مخرب برای سن کودک غیر معمولی باشد، به مرور زمان ادامه یابد یا شدید باشد. از آنجا که اختلالات رفتاری مختل کننده شامل انجام عمل و نشان دادن رفتار ناخواسته نسبت به دیگران است، آنها اغلب به عنوان اختلالات بیرونی شناخته می شوند.

اختلال مخالف یکی از اختلالات کودکان

هنگامی که کودکان به طور مداوم عمل می کنند به طوری که باعث ایجاد مشکلات جدی در خانه، مدرسه، یا همسالان می شود، ممکن است به اختلال مخالف (ODD) مبتلا شوند. ODD معمولاً قبل از ۸ سالگی شروع می شود، اما حداکثر تا سن حدود ۱۲ سالگی ادامه دارد.

كودكان مبتلا به ODD احتمالاً درمورد افرادی كه آنها را خوب می شناسند مخالف یا ناسازگار هستند، مانند اعضای خانواده، یك ارائه دهنده مراقبت منظم یا معلم. کودکان مبتلا به ODD این رفتارها را بیشتر از سایر کودکان در سنشان نشان می دهند.

نمونه هایی از رفتارهای ODD عبارتند از:

  • اغلب عصبانی می شوید یا خلق و خوی خود را از دست می دهید
  • اغلب با بزرگسالان مشاجره می كنند یا از رعایت قوانین یا درخواست های بزرگسالان خودداری می كنند
  • اغلب خشمگین یا کینه ای
  • آگاهانه دیگران را آزار می دهند
  • غالباً دیگران را به دلیل اشتباهات شخصی یا رفتار نادرست خود سرزنش می کنند

اختلالات کودکان

اختلال رفتاری یکی از اختلالات کودکان

اختلال رفتار (CD) هنگامی تشخیص داده می شود كه كودكان الگوی مداوم پرخاشگری نسبت به دیگران و نقض جدی قوانین و هنجارهای اجتماعی در خانه، مدرسه و همسالان از خود نشان دهند. این نقض قانون ممکن است شامل نقض قانون جامعه باشد و منجر به دستگیری شود. کودکان مبتلا به CD احتمالاً آسیب دیده و ممکن است در کنار همسالان دچار مشکل شوند.

نمونه هایی از رفتارهای CD شامل موارد زیر است:

  • شکستن قوانین جدی، مانند فرار، ماندن در خیابان در شب هنگام که به آنها گفته نشود، یا ترک مدرسه
  • پرخاشگر بودن به شکلی که باعث آسیب شود، مانند قلدری، دعوا یا بی رحم بودن با حیوانات
  • دروغ، سرقت یا آسیب رساندن به اموال افراد دیگر به صورت مقتضی
  • اضطراب و افسردگی در کودکان

بسیاری از کودکان ترس و نگرانی دارند و ممکن است هر از گاهی احساس غم و ناامیدی کنند. ترس های شدید ممکن است در زمان های مختلف در زمان های مختلف ظاهر شود. به عنوان مثال، کودکان نوپا اغلب در مورد دوری از والدین خود بسیار ناراحت هستند، حتی اگر از امنیت و مراقبت برخوردار باشند.

اگرچه ترس و نگرانی در کودکان معمولی است، اما اشکال مداوم یا شدید ترس و اندوه می تواند ناشی از اضطراب یا افسردگی باشد. از آنجا که علائم در درجه اول شامل افکار و احساسات است، به آنها اختلالات درونی گفته می شود.


بیشتر بدانید: والدین چگونه می توانند اضطراب کودک را کاهش دهند


اضطراب یکی از اختلالات کودکان

هنگامی که کودکان ترس و نگرانی هایی را که معمولاً در کودکان خردسال وجود دارد، پیشی نمی گیرند، یا وقتی آنقدر ترس و نگرانی وجود دارد که در مدرسه، خانه یا فعالیت های ورزشی تداخل دارند، ممکن است کودک دچار اختلال اضطراب شود. نمونه هایی از انواع مختلف اختلالات اضطرابی شامل موارد زیر است:

  • هنگام دور شدن از والدین بسیار می ترسید (اضطراب جدایی)
  • ترس شدید از یک چیز یا موقعیت خاص، مانند سگ، حشرات یا مراجعه به پزشک (فوبیا)
  • ترس از مدرسه و جاهای دیگر که افراد در آن حضور دارند (اضطراب اجتماعی)
  • نگران آینده و اتفاقات بد (اضطراب عمومی)
  • داشتن علائم مکرر از ترس ناگهانی، غیر منتظره، شدید که همراه با علائمی مانند ضربان قلب شدید، مشکل در تنفس یا احساس سرگیجه، لرزش یا عرق کردن (اختلال هراس)

اضطراب ممکن است به عنوان ترس یا نگرانی ایجاد شود، اما می تواند باعث تحریک و عصبانیت کودکان شود. علائم اضطراب همچنین می تواند شامل مشکل در خوابیدن باشد و همچنین علائم جسمی مانند خستگی، سردرد یا سوزش معده. برخی از کودکان مضطرب نگرانی های خود را برای خود حفظ می کنند و بنابراین، این علائم را نمی توان تشخیص داد.

اختلالات کودکان

افسردگی یکی از اختلالات کودکان

گاهی غمگین بودن یا احساس ناامیدی بخشی از زندگی هر کودک است. با این حال، برخی از کودکان از چیزهایی که قبلاً از آنها لذت می بردند احساس ناراحتی یا بی علاقه ای می کنند، یا در موقعیت هایی که قادر به تغییر آنها هستند، احساس درماندگی یا ناامیدی می کنند. هنگامی که کودکان احساس غم و اندوه مداوم می کنند، ممکن است دچار افسردگی شوند.

نمونه هایی از رفتارهایی که اغلب در کودکان مبتلا به افسردگی مشاهده می شود شامل موارد زیر است:

  • بسیاری از زمان ها احساس غم، ناامیدی یا تحریک پذیری می کنند
  • نمی خواهند از انجام کارهای جالب لذت ببرند
  • نمایش تغییرات در الگوهای غذایی – خوردن مقدار زیادی یا خیلی کمتر از حد معمول
  • نمایش تغییرات در الگوهای خواب – خوابیدن خیلی بیشتر یا خیلی کمتر از حالت عادی
  • نشان دادن تغییرات در انرژی – خسته و لاغر بودن یا تنش زیاد و بی قرار بودن در زمان زیادی
  • داشتن توجه به زمان سخت زندگی
  • احساس بی فایده بودن داشتن یا گناه
  • نشان دادن صدمه به خود و رفتار خود مخرب

افسردگی شدید می تواند کودک را به فکر خودکشی یا برنامه ریزی برای خودکشی سوق دهد. برای جوانان در سنین ۱۰ تا ۲۴ سال، خودکشی از اصلی ترین دلایل مرگ است.

برخی از کودکان ممکن است در مورد افکار درمانده و ناامید کننده خود صحبت نکنند، و ممکن است غم انگیز به نظر نرسند. افسردگی همچنین ممکن است باعث شود کودک دچار مشکل شود یا بدون تحرک عمل کند، باعث می شود دیگران متوجه نشوند که کودک دچار افسردگی است یا کودک را نادرست به عنوان یک مشکل ساز یا تنبلی یاد می کند.

ADHD یکی از اختلالات کودکان

ADHD یکی از شایعترین اختلالات رشد عصبی دوران کودکی است. این بیماری معمولاً در کودکی تشخیص داده می شود و اغلب در بزرگسالی ادامه دارد. كودكان مبتلا به ADHD ممكن است در توجه به خود، كنترل رفتارهای تکانشی (ممكن است بدون اینكه در مورد نتیجه چه نتیجه ای عمل كنند) عمل كنند، یا بسیار فعال باشند.

اختلالات کودکان

انواع ADHD

بسته به اینکه کدام نوع از علائم در فرد قوی تر است، سه نوع مختلف ADHD وجود دارد:

 ارائه بیش از حد ناخواسته: سازماندهی یا اتمام یک کار، توجه به جزئیات یا پیروی از دستورالعمل ها یا مکالمات برای فرد دشوار است. فرد به راحتی حواس پرت می شود یا جزئیات کارهای روزمره را فراموش می کند.

ارائه تحریک پذیری بیش از حد: فرد زیاد صحبت می کند. نشستن طولانی مدت سخت است (مثلاً برای یک وعده غذایی یا هنگام انجام تکالیف). کودکان کوچکتر ممکن است دائما در حال دویدن، پرش یا صعود باشد. فرد احساس بیقراری می کند و با تکانشگری مشکل دارد. چیزهایی را از مردم بگیرد یا در مواقع نامناسب صحبت کند. دشوار است که فرد منتظر نوبت خود شود یا به دستورالعمل ها گوش کند. فرد مبتلا به تکانشگری ممکن است حوادث و صدمات بیشتری نسبت به دیگران داشته باشد.

 ارائه ترکیبی: علائم دو نوع فوق به طور یکسان در فرد وجود دارد.

از آنجا که علائم ممکن است با گذشت زمان تغییر کند، ارائه درمان ممکن است با گذشت زمان تغییر کند.


لينک منبع

درباره ی admin

همچنین ببینید

درمان چندوجهی کمرویی و اختلال اضطراب اجتماعی

کمرویی چیست؟ شخصی می گفت: “من تقریبا همیشه از کلاس ها فرار می کنم، به …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *